รวมพล รูปทั้งหลายแหล่

This slideshow requires JavaScript.

ประเดิมภาพถ่ายจากทะเลสาปซีหู

This slideshow requires JavaScript.

ก็อยากจะบรรยายใต้ภาพเหมือนเว็บบล็อกอื่นๆอ่ะนะ แต่ว่าปัญหามันอยู่ที่ไปคนเดียวแถมภาษาจีนไม่กระดิกเลย ก็เลยได้แต่เก้บภาพสวยๆมาฝากและกัน

สักคนที่เข้าใจ

ณ เวลานี้ อยู่ห่างบ้าน ไกลผู้คนที่รู้จัก เหงามาก บอกไม่ถูกเลยว่าความรู้สึกนี้มันหนักหนาสาหัสแค่ไหน ไม่ใช่ไม่เคยห่างบ้าน ที่จริงแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีบ้านที่แท้จริงมั้ย แต่อย่างน้อยก็ยังมีแม่ที่ยังห่วงใยเราตลอด แต่ตอนนี้มาอยู่เมืองจีนแผ่นดินใหญ่ ไม่มีใครเลยที่พอจคุยด้วยได้ ยากจะสื่อสาร

     แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก ปัญหามันอยู่ที่เรามากกว่า เราและคนของเรา

เราอยุ่แต่ในห้องเงียบๆคนเดียว ใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง ว่างเกินไปบางทีคิดฟุ้งซ่าน นอนไม่หลับทั้งๆที่ไม่น่าจะมีอะไรกวนใจ

ส่วนเค้า ต้องตื่นเช้าไปทำงาน กลับมาก็เกือบค่ำ แถมยังต้องมาทบทวนงานที่ห้องอีก เห็นแล้วเหนื่อยแทน เลยไม่อยากรบกวนเค้า ไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจ รู้ว่าเค้าเหนื่อยเลยอยากทำอะไรเพื่อเค้าบ้าง แต่อะไรล่ะที่เราทำได้ แทบจะไม่มีเลย แค่พยายามไม่ไปกวนใจยังยากเลย 

ต้องขอโทษเธอด้วยนะ ที่ทำตัวเกเรให้ปวดหัวและต้องคอยตามง้อตลอด ต่อไปจะพยายามไม่ดื้อและจะเป็นคนดีที่น่ารักของเธอตลอดไป

ชีวิตเหมือนนาฬิกา

ตอนแรกก็คิดแค่ว่าชีวิตเรามันเหมือนนาฬิกานะ เหมือนตรงไหนนะเหรอ เอาง่ายๆเลย

ตัวอย่างแรก เปรียบกับนาฬิกาแขวนฝาผนังกับงานที่กำลังทำอยู่นะ ลองนั่งมองมันนานๆซิ หมุนตามกันอยู่ยังงั้นเรื่อยไป ถ้าคุณเป็นลูกน้องคุณก็จะวิ่งตามตูดเค้าอยู่นั่นแหละ ไม่มีวันที่เข็มยาวจะเดินเร็วขึ้น แต่เข็มยาวก็ต้องพึ่งเข็มสั้นเพื่อที่จะให้ตัวเองเลื่อนตำแหน่ง วนเวียนอยู่ยังงี้เรื่อยไป

ตัวอย่างที่สอง ลองมองทางด้านความรัก คราวนี้จะเปรียบความรักเหมือนนาฬิกาทราย เราเป็นส่วนบนที่เป็นฝ่ายเติมเต็ม ให้ไม่เคยหยุดพัก ให้ไปทั้งกายและใจ ให้ทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่มี ไม่เคยหยุดเลยแม้เสี้ยววินาที สักวันมันต้องหมดลง วันหนึ่งวันใดถ้ามันหมดลงแล้ว เราไม่เหลืออะไรเลย ถ้าอีกฝ่ายคิดได้เค้าคงจะสลับด้านให้เราเป็นฝ่ายรับบ้าง ถ้าเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยไป ความรักที่มีให้กันก็ไม่มีวันหมดสิ้น แต่ถ้าไม่ล่ะ เราก็แค่ไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีแม้แต่ความรักที่จะให้ใครอีก

เลือกเอาเองแล้วกันนะ  ง่ายจะตาย ถามใจตัวเองซิ

Another day..

วันหนึ่งตื่นขึ้นมา ก็ได้พบว่าเธอคนที่ฉันรักและแคร์ที่สุด ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่เพื่อฉันอีกแล้ว แต่จะให้ทำยังไงมันก็ไม่มีวันที่จะทำให้เธอกลับมารักกันเหมือนเดิม และฉันคนนี้ก็ไม่ได้โวยวายร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเก่า ไม่ใช่ว่าฉันไม่เจ็บนะ แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องมานั่งร้องไห้เหมือนเด็กๆอีกแล้ว ฉันร้องไห้ไม่ได้ทำเพื่อเรียกคะแนนสงสาร ความเจ็บปวดมันถูกรวบรวมไว้ ณ ที่แห่งหนึ่ง ในห้วงลึกของจิตใจ

   ทุกวันนี้ก็ยังรักเธออยู่ แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป การที่ฉันวันนี้เข้มแข็งขึ้นและพร้อมจะก้าวต่อไป ก็ต้องขอบคุณเธอที่วันนั้น วันที่เธอทิ้งฉัน เธอไม่หันมาเหลียวมองฉันเลยแม้แต่น้อย ว่าฉันคนที่รักเธอเจ็บปวดเจียนตาย คลุ้มคลั่งอย่างกับคนบ้า …  ณ วันนี้ เวลานี้ ฉันคนใหม่ ไม่มีแล้วน้ำตา มีแต่คำว่าพอแล้ว เจ็บมามาก เหนื่อยมามาก ตอนนี้ถึงเวลาทำเพื่อตัวเองบ้าง

   ความรักมันเป็นสิ่งสวยงาม ถ้าคุณรู้ที่จะรัก