ณ เวลานี้ อยู่ห่างบ้าน ไกลผู้คนที่รู้จัก เหงามาก บอกไม่ถูกเลยว่าความรู้สึกนี้มันหนักหนาสาหัสแค่ไหน ไม่ใช่ไม่เคยห่างบ้าน ที่จริงแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีบ้านที่แท้จริงมั้ย แต่อย่างน้อยก็ยังมีแม่ที่ยังห่วงใยเราตลอด แต่ตอนนี้มาอยู่เมืองจีนแผ่นดินใหญ่ ไม่มีใครเลยที่พอจคุยด้วยได้ ยากจะสื่อสาร
แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก ปัญหามันอยู่ที่เรามากกว่า เราและคนของเรา
เราอยุ่แต่ในห้องเงียบๆคนเดียว ใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง ว่างเกินไปบางทีคิดฟุ้งซ่าน นอนไม่หลับทั้งๆที่ไม่น่าจะมีอะไรกวนใจ
ส่วนเค้า ต้องตื่นเช้าไปทำงาน กลับมาก็เกือบค่ำ แถมยังต้องมาทบทวนงานที่ห้องอีก เห็นแล้วเหนื่อยแทน เลยไม่อยากรบกวนเค้า ไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจ รู้ว่าเค้าเหนื่อยเลยอยากทำอะไรเพื่อเค้าบ้าง แต่อะไรล่ะที่เราทำได้ แทบจะไม่มีเลย แค่พยายามไม่ไปกวนใจยังยากเลย
ต้องขอโทษเธอด้วยนะ ที่ทำตัวเกเรให้ปวดหัวและต้องคอยตามง้อตลอด ต่อไปจะพยายามไม่ดื้อและจะเป็นคนดีที่น่ารักของเธอตลอดไป
